Заштита на средства и фондови

Home/Заштита на средства и фондови
Заштита на средства и фондови 2019-09-18T11:28:32+00:00

Имаме признати експерти за инкорпорирање и управување со компании и фондови во поголемите европси земји и Македонија за основање второстепени филијали и застапништва на странски компании во Италија, како и за меѓународни трансформации и прекугранични спојувања. Еден од партнерите на нашата компанија е основачот на мрежите www.italianlimited.it и www.costituzionesocietà.it и тој е лидер во Италија за инкорпорирање на компании во Обединетото Кралство и во другите европски земји од страна на италијански клиенти.

Инкорпорирање на компанија во земјите кои имаат поповолна законска рамка и поефикасен бирократски систем ни дозволуваат, во дел од случаите, да ги надминеме рестрикциите и ригидноста на италијанскиот корпоративен закон и ни овозможуваат да го чуваме, заштитиме и префрлиме семејниот капитал.

Всупност, европските закони им овозможуваат на компаниите основани на територијата на ЕУ слободно да работат во која било Земја членка, а сепак да се подлежни на законите на земјата од која потекнуваат (т.н. слобода на воспоставување). Овој принцип согласно Членовите 49 и 54 од Пактот за функционирање на ЕУ, е потврден со неколку одлуги на Европскиот суд за правда во случаите Centros, Uberseering, Inspire Art, Sevic, Cartesio и Vale Epítési.

Согласно ова, компанија инкорпорирана на пример во Обединетото Кралство, Кипар, Ирска или Малта, која има намера да води бизнис во Италијапреку второстепена филијала, останува подлежна на законите на државата во која е основана; овој принцип важи дури и кога компанијата функционира исклучиво во Италија без да води бизнис во својата земја на инкорпорација.

Со други зборови, италијанскиот претприемач мора да избере тип на компанија која најдобро одговара на неговиот бизнис не само од понудените во сопствениот национален правен систем, туку и од оние на другите Европски земји-членки.

Правото на Судот за правда на ЕУ за слободата на основање бизнис.

TFEU доделува и на индивидуалците и на правните субјекти од земја-членка на ЕУ право на организација во друга земја на ЕУ за водење на бизнис, под истите услови кои важат за граѓаните на таа земја, согласно принципите на еднаков национален третман и взаемно признавање.

Особено, Член Article 49 TFUE (претходно Член 43 TEC) обезбедува «рестрикциите на слободата на основање бизнис на граѓани од земја-членка на територијата на друга земја-членка треба да се забранат. Ваквата забрана треба да важи и за рестрикциите на основање агенции, филијали и ограноци од страна на жители на која било земја-членка на територијата на која било друга земја-членка». Член 54, параграф 1, TFEU (претходно Член 48 TEC) изрично ја продолжува слободата на основање бизнис доделена на жители на земја-членка согласно Член 49, на компании «формирани согласно законите на земја-членка и со регистрирано седиште, централна администрација или основно место за бизнис во ЕУ ».

Случајот Centros го разјасни доменот на слободата на основање бизнис.

Првиот случај (Centros) се однесува за тоа дали одбивањето за регистрација во Регистарот на компании на англиска компанија, инкорпорирана од данска двојка за водење бизнис исклучиво во Данска, е во согласност со Договорот (Европски суд на правда, 9 март 1999, случај C-212/97, F. it., 2000, 317). Ова навистина беше релокација во странство поттикната од искористување на слободата на основање бизнис со цел да се избегнат данските одредби за задолжително плаќање минимален акциски капитал, што не постои во Англија.

Судот кој беше совршено свесен за намерата на страните за прекршување на законот, одлучи дена «фактот што државјанин на земја-челнка кој сака да основа компанија, избира да оди во земја-членка чии правила на законот за компании му се чинат помалку строги и таму да основа огранок, не може да претставува злоупотреба на правото на основање бизнис ».

Според судот, Членовите 43 и 48 од EC Договорот даваат право на основање на компанија во земја-членка со единствена цел водење бизнис исклучиво во друга земја-членка преку огрнаок. Оваа одлука за прв пат ги отвори вратите на т.н. регулаторна арбитража за конкуренција меѓу корпоративните закони на земјите-членки и со ова почна една од најшироките дебати на минатата декада..

Вториот случај (Überseering) е за слобода на примарно основање на бизнис (Европски суд на правда, 5 ноември 2002, случај C-208/00, Not., 2003, 347). Овој спор се однесува на германскиот случај во кој им се одби правен капацитет на странските компании со централна администрација во Германија, поради строгата примена на Sitztheorie. Во Überseeringcase, судот отиде еден чекор напред во корист на слободата на основање бизнис и беше пресудено дека квалификацијата за основање бизнис како примарно или секундарно не е релевантна за повикување на правото на основање на бизнис (параграф 52). Особено беше одлучено дека со цел да се примени правото на основање на бизнис единствено треба да се потврди формалното барање за реализирање на претпоставката од која европскиот закон ги влече придобивките од Договорот (инкорпорирање согласно законите за земја-членка и локализација на регистрираното седиште, централната администрација или примарното место за бизнис во ЕУ) наместо основното место кое се однесува на местото каде се води бизнисот.

Третиот случај (Inspire Art) е за диспозиции обезбедени од XI Директива (Директива 89/666/EEC) и можноста за Холандија да воведе должност за откривање на псевдо-странските компании, холандските интерни правила за минимален капитал и санкционирање на таквите правила со заедничка и поединечна одговорност на директорите за кои било одговорност на компанијата (Европски суд на правда, 30 септември 2003, случај C-167/01, F. it., 2004, 24). Одговорот на Судот има двојно значење: првото е можноста за ограничување на слободата на основање бизнис и второто е можноста за оправдување на таквите рестрикции со доктрината на задолжителни барања.

Во првиот дел од одлуката, Судот нагласува дека хармонизацијата на европските закони за обврски за откривање е наменета како исцрпна, потврдувајќи ги принципите поставени во случајот Centros и Судот одлучи дека обврските за откривање и санкциите согласно холандскиот закон се незаконски рестрикции на слободата на основање бизнис бидејќи се над обврските и правата поставени во XI EEC Директивата (Директива 89/666/EEC).

Во вториот дел од одлуката, Судот од една старна призна дека репресијата на злоупотребата на слободата на основање бизнис, заштитата на интересите на кредиторите, на малцинските акционери, на работниците, како и ефективноста на даночната контрола и лојалноста во комерцијалните односи, би можеле во теорија да ги оправдаат рестрикциите на слободата на основање бизнис, доделување на земјите-членки можност за воведување можност за воведување лимити на слободата на основање бизнис. Од друга страна, пак, Судот одлучи дека ваквите рестрикции треба да се оценат во поглед на задолжителните барања од јавен интерес и треба во секој случај да го поминат тестот со четирите услови (недискриминација, оправдување со помош на задолжителни барања од јавен интерес, соодветност за постигнување на саканата целта и пропорционалност). Во овој случај Судот не препозна злоупотреба на слободата на основање бизнис и не сакаше да ги признае одредбите што важат од време на време, соодветно и/или пропорционално за постигнување на целта.

Во четвртиот случај (SEVIC) (Европскиот суд за правда, 13.12.2005, случај C-411/03), Европскиот суд за правда ги оправда, во името на слободата на основање бизнис, спојувањата на комапнии со регистрирани седишта во различни земји-членки. Спорот беше за одбивањето да се регистрира прекугранично спојување меѓу компанија во Германија и Луксембург поради немање интерни одредби кои би дозволиле прекугранично  спојување.

Иновативните принципи што ги донесе Судот во случајот SEVIC се следниве: a) примената на слободата на основање бизнис се однесува и на прекугранични спојувања (и одвојувања); b) различниот третман меѓу интерните и прекугранчните спојувања е ограничување на слободата на основање бизнис; и c) ваквите рестрикции можат да бидат оправдани само согласно доктрината на задолжителни причини иво секој случај, тие ќе го поминат тестот со четирите услови. Заштитата на интереситена кредиторите, малцинските акционети и вработените може во одредени случаи и во одредени услови да ја оправда рестрикцијата. Сепак во овој случај Судот не обезбеди дополнителни критериуми за вреднување.

Петтиот случај (Cartesio) (Европски суд за правда, 16 декември 2008, C-210/06) е во врска со унгарска компанија која поднесе жалба до Судот и која е одговорна за водење регистар на компании за трансфер на правните и административните канцеларии од Унгарија во Италија, а сепак да останат подлежни на унгарскиот закон. Со својата одлука Судот потврди дека слободата на основање бизнис не дозволува европските компании да ги префрлат своите регистрирани седишта во странство а истовремено да останат подлежни на законите од земјата=членка кадекомпанијата е инкорпорирана. Сепак, Судот во aobiter dictum, одреди дека слободата на основање бизнис им дава на европските компании право да го променат статусот и да ја променат компанија во компанија која ќе работи согласно законите на друга земја-членка и земјата-членка каде компанијата е основана нема да ги принуди да ја ликвидираат компанијата или да ја продадат.

На крај, шестиот случај (Vale Epítési) (Европски суд за правда, 12 јули 2012, C-378/10), беше за одбивањето од страна на Унгарскиот трговски регистар на барањето на италијанско дружтво со ограничена одговорност кое сакаше да биде тргнато од трговскиот регистар на Рим и истовремено сакаше да го префрли своето регистрирано седиште во Унгарија; исто така друштвото сакаше да го промени постоечкиот закон; како дел од оваа трансакција, во времето кога компанијата се регистрирала во Унгарскиот трговски регистар компанијата спомна дека италијанската компанија е претходник на унгарска компанија.

Судот забележа дека во отсуство на униформирани закони, секоја земја-членка има право да ги одреди правилата и условите на приватниот меѓународен закон за признавање на компании основани согласно интерните закони и заклучи дека «Членовите 49 и 54 од TFEU мора да се толкуваат како спречувачки национални закони што им овозможуваат на компаниите основани согласно националните закони да се конвертираат, но не дозволуваат во општа смисла, компаниите кои функционираат согласно законите на друга земја-членка да се конвертираат во комапании кои функционираат согласно националниот закон преку основање на таква конмпанија

». Генерално, Судот пресуди дека «во контекст на прекугранична конверзија на компании (…), земјата-членка домаќин има право да одреди кој национален закон ќе важи за нејините операции и со ова да ги примени на конверзијата на национални компании, одредбите од националниот закон во поглед што се однесуваат на инкорпорирањето и функционирањето на компании, како на пример барањата поврзани со составување листа на актива и пасива и попис на имот. Сепак, принципите на еквивалентност и ефективност ја спречуваат земјата-членка во однос на прекуграничните конверзии, да одбие да регистрира компанија која поднела барање за конверзија какоправен претхоник’, доколку ваквата регистрација е направена од страна на компанијата претходник во трговскиот регистар за домашни конверзии и да одбие да ги земе предвид, при преглед на апликацијата за регистрација на компанијата, документите добиени од властите на земјата-членка на”.

Според ова, законите на земјата-членка кои не дозволуваат конверзија на компанија инкорпорирана согласно законите на друга земја-членка и според кои инкорпорирањето треба да се направи одново согласно националните закони, ќе се сметаат за неважечки согласно Членовите 49 и 54 TFEU.